..Omnia Vincit Amore..

เย้..ในที่สุดเมื่อวันที่ 2 ธค ที่ผ่านมา น้องไปป์ก็ยอมออกจากพุง มาให้พ่อกับแม่ได้ยลโฉมซะที

รอมาตั้งนาน ไม่มีวี่แววว่าจะคลอด จนอิแฟนบอกว่าสงสัยไปป์จะสร้างบ้านอยู่ในพุงแม่ซะแล้วล่ะมั้ง

ว่าแต่..คลอดธรรมชาตินี่มัน.........................ค่อดเจ็บเลยโว้ยยยยยยยยย..ยย
รู้งี้ผ่าคลอดตามที่อิแฟนเสนอดีกั่ว ฮือๆ

ฉันเริ่มเจ็บเตือนตอนประมาณ 3 ทุ่มครึ่ง เจ็บแบบหน่วงๆ แปล๊บๆเหมือนปวดปจด.ทั่วๆไป ตอนนั้นก็เริ่มเอะใจว่าน่าจะใช่สัญญาณเตือนแล้ว ก็เลยตั้งใจจับเวลาไว้

พอ 5 ทุ่ม ความถี่ของอาการที่ว่าก็มากขึ้น จาก ชม.ละครั้ง เป็น 30 นาที/ครั้ง แต่ก็ยังคิดว่าเป็นการเจ็บเตือนล่วงหน้า คงยังไม่คลอดตอนนั้นหรอก ตอนนั้นอิแฟนเลิกงานพอดี เขาก็ว่าไปรพ.เลยดีมั้ย ฉันยังพูดขำๆกับเขาอยู่เลยว่ารอให้น้ำเดินค่อยไปรพ.กัน

จนกระทั่งเที่ยงคืน คราวนี้ความถี่เพิ่มเป็น 5 นาที/ครั้ง ตรงตามข้อมูลที่เคยอ่านมา แถมมีมูกเลือดออกมาด้วยเลยตัดสินใจไปรพ.กัน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังคิดว่า ไม่น่าจะใช่การเจ็บท้องคลอด เพราะมันไม่เจ็บเลยสักนิด แค่คล้ายๆปวดท้องปจด.ทั่วๆไป

ไปถึงรพ.กันตอนตีหนึ่งครึ่ง นางพยาบาลก็ตรวจปากมดลูกว่าเปิดกี่เซ็นต์แล้ว(ซึ่งค่อดดดดดดดดดจะเจ็บเลย) ปรากฎว่าเพิ่งจะเปิดแค่ 1 เซ็นต์เอง เค้าก็บอกว่าอีกนานกว่าคลอดล่ะ เพราะท้องแรกด้วย กว่าปากมดลูกจะเปิดหมดคงรออีกเกือบๆ10 ชม. แล้วหลังจากนั้นก็จะเจ็บจริง คลอดจริง อีก 7 ชม.

สรุปก็คือ..ฉันคงจะคลอดเอาตอนบ่ายๆเย็นๆโน่นแหล่ะ ก็เลยเดินไปบอกอิแฟนให้กลับบ้านไปก่อน(แต่อิแฟนก็ไม่ยอมกลับ จะอยู่เป็นกำลังใจให้)

แต่..มันไม่จริงค่ะ

10 +7 ชม. อะไรกัน..พอถึงตี 3 ปากมดลูกฉันก็เปิดหมดแล้ว ค่อดจะเจ็บ เจ็บค่อดๆ เลย ฉันร้องไห้ลั่นห้องรอคลอดเลยนะ(ตอนนั้นไม่มีใครอยู่เลย พยาบาลก็ไปงีบ คนไข้ก็ไม่มีใครอื่น นอกจากฉันอีกต่างหาก) อิแฟนกับแม่ของเขาที่รออยู่ข้างนอกยังได้ยินเลย สงสัยคงทนฟังไม่ได้+แม่อิแฟนง่วงด้วยล่ะมั้ง อิแฟนก็เลยไปส่งแม่กลับไปนอนก่อนที่เขาจะกลับมาเฝ้าหน้าห้องอีกครั้ง(ซึ่งตอนที่เขากลับมาน่ะ..อินู๋ไปป์ก็นอนหลับอุตุอยู่ในห้องเด็กอ่อนเรียบร้อยแล้ว)

ตี 3 ครึ่ง .. เจาะถุงน้ำคร่ำ เพราะปากมดลูกเปิดหมดแล้ว แต่น้ำยังไม่เดิน พอเจาะปุ๊บ ลมเบ่งก็มาปั๊บ คุณพยาบาลก็ดันเร่งให้เดินไปที่ห้องคลอดที่อยู่ห้องติดกัน ฉันเลยแหวไปว่าขืนเดินตอนนี้ลูกหล่นลงพื้นแน่ๆ ชีเลยเงียบไปเลย

พอลมเบ่งหายไป ฉันก็ย้ายสังขารไปนอนบนเตียงคลอดได้ซัก 5 นาทีเองมั้ง ลมเบ่งระลอกสองก็มา แล้วก็ระลอกสามที่มาพร้อมกับหัวอินู๋ไปป์ นาทีนั้น..แม่ม ! ค่อดเจ็บเลยยยยยยย คุณหมอกะคุณพยาบาลก็เอาแต่ขู่ว่าอย่าร้อง อย่าสะอึกสะอื้น เด๋วไม่มีแรงเบ่งน้อง

แหมๆๆๆๆๆๆๆ คนมันเจ็บอ่ะ จะไม่ให้ร้องได้ไง(วะ) อ้อ ตอนลมเบ่งระลอกสามน่ะ คุณหมอบอกให้กลั้นลมเบ่งไว้ก่อน อย่าเพิ่งเบ่งท้องเพราะหมอกำลังช่วยชีวิตเด็กอยู่ โอ้...............ฉันงี้ใจเสียเลย วินาทีนั้นคิดแต่ว่าลูกเป็นอะไรงั้นเหรอ รกพันคอ หรืออะไร..พยายามกลั้นลมเบ่งไว้เต็มที่เลย แต่ก็ไม่ไหว แล้วนู๋ไปป์ก็หลุดพลั๊วะออกมาทั้งตัวในระลอกสี่ตอนตี 5 ครึ่งนั่นแหล่ะ

รวมเวลาแล้ว ฉันใช้เวลาในรอให้ปากมดลูกเปิดจาก 1 เซ็นต์จนเปิดหมด = 2 ชม. +การคลอดอีก 2 ชม. = 4 ชม.เต็มๆกว่าจะได้เห็นหน้าไปป์

ว่าแต่นู๋ไปป์นี่ เป็นเด็กขี้เซามากๆเลยนะเนี่ย นมเข้าปากปุ๊บ หลับผล็อยปั๊บ แป๊บๆก็ตื่นมาดูดนมต่อ ช่วง2-3 วันแรกเนี่ยยยยยยยยย..นรกชัดๆเลย บรรดาผู้ใหญ่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลย มีนู๋ไปป์คนเดียวที่สบ๊าย สบายกว่าเพื่อน

แต่ ตอนนี้..ทุกอย่างลงตัวแล้วค่ะ ก็แค่..ฉันยอมลดทิฐิ ให้อิแฟนชงนมผสมให้ลูกกินร่วมกับการดูดเต้า เพื่อให้ไปป์ไม่ต้องเหนื่อยมากกับการดูดและทำให้ไปป์อิ่มท้อง นอนหลับได้ยาวนานขึ้น

ช่วงนี้ก็เลยมีเวลาจัดการแต่งองค์ทรงเครื่องกับตัวเอง ไม่เป็นยัยเพิ้งเหมือนเมื่อ 4-5 วันก่อน น้ำหนักตัวที่ยังคงเหลือเป็นส่วนเกินอีกเกือบๆ 20 กก. ก็คงจะลดลงได้ในอีกไม่นาน เพราะลำพังแค่อุ้มน้องไปป์กินนมไปๆมาๆก็เหนื่อยแฮ่กๆแล้ว(ไปป์ติดอุ้มไปแล้วค่ะ เพราะพ่อมันแท้ๆเชียวดันอุ้มลูกซะจนเคยตัว) ตอนนี้แม่อิแฟนก็กลับเชียงรายไปแล้ว อิแฟนก็ถูกที่ทำงานยกเลิกวันลา+วันหยุด เพราะงานเข้า เหลือฉันเลี้ยงลูกอยู่คนเดียว แฮปปี้ๆ มีฟามสุข อิอิ

 ~